Μερικές φορές χρειάζεται ένας ολόκληρος χρόνος...

   

 Υπάρχουν φορές που το λογικό δεν είναι το σύνηθες και το προφανές δεν είναι το ευδιάκριτο. Ωστόσο, όλα κάποια στιγμή μπαίνουν στη θέση τους και στη σωστή τους διάσταση. 

     Μπορεί να χρειαστούν πολλά για να το πετύχει αυτό κάποιος, μα ένα κυρίως είναι το σημαντικό: η απόφαση να συμπεριφερθείς στον εαυτό σου όπως και στους άλλους. Με την ίδια ευθύτητα, την ίδια καθαρή ματιά, την ίδια ειλικρίνεια, την ίδια καλή πρόθεση. 

     Πριν το προσπαθήσεις έστω όμως, θα πρέπει να ξέρεις εκ των προτέρων πως τα πράγματα δεν λειτουργούν όπως σ' έναν τρίτο. Λειτουργούν τελείως διαφορετικά. Όσο πιο ειλικρινής είσαι με τον εαυτό σου, άλλο τόσο πιο πολύ βαθαίνει η πληγή. Όσο πιο καθαρή είναι η ματιά σου, άλλο τόσο ξεθάβεις βρώμικους χαρακτήρες. Όσο πιο "στεγνά" αποφασίσεις να κρίνεις τις αποφάσεις σου, τόσο πιο πολύ πρέπει ν' ανοίξεις τις πληγές για να μπορέσεις να τις γιατρέψεις. 

     Πολλές φορές χρειάζεσαι και κάποιες εξηγήσεις για να το πετύχεις. Άλλες πάλι η σιωπή είναι η πιο εκκωφαντική εξήγηση. 

     Και σ' αυτή την περίπτωση πρέπει ν' αποφασίσεις εσύ αν θα τη δεχτείς απλά και θα πας παρακάτω ή θα κρατήσεις τα "γιατί" σου μέσα σου να παλεύεις μαζί τους για όσο αντέξεις. 

     Το λογικό είναι να τ' αφήσεις όλα πίσω σου. Το σύνηθες; Εντελώς διαφορετικό. Οικείο, αλλά διαφορετικό. 

     Και μπορεί να υπάρχει μέσα σου η απάντηση που τα διαλύει όλα τα "γιατί" σου, όμως δεν είναι αρκετά δυνατή. Δεν την αφήνεις εσύ να είναι. Γιατί το οικείο έχεις μάθει να το διαχειρίζεσαι, ενώ η αλήθεια έρχεται κάθε φορά με τη δικής της σαρωτική δύναμη και ή σε ισοπεδώνει ή σου δίνει ώθηση να πας γρηγορότερα παρακάτω. 

     Όπως και να 'χει, ο καθένας μας έχει τους δικούς του χρόνους συνειδητοποίησης και λήθης. Άλλος χρειάζεται πέντε λεπτά ή μια εικόνα για να γυρίσει ο διακόπτης της συναισθηματικής εξάρτησης. Άλλος πάλι χρειάζεται πολύ περισσότερο. 

     Ο χρόνος που θα χρειαστεί κάποιος εξαρτάται συνήθως από το πόσα πολλά έχει επενδύσει κάθε φορά. Σε καταστάσεις, ανθρώπους, ευκαιρίες. 

     Και δυστυχώς δεν το ξέρεις εκ των προτέρων. Μόνο μετά αντιλαμβάνεσαι πόσα πολλά είχες επενδύσει κι εκεί πρέπει να έχεις τη δύναμη να αναγνωρίσεις το λάθος και να το παραδεχθείς. 

     Για κάποιους, σαν εμένα, λοιπόν, μερικές φορές χρειάζεται ένας ολόκληρος χρόνος...

Μην προκαλείς αυτό το "κρακ"

γράφει η Νάνσυ Νάσκου

     Άτιμο πράγμα ο εγκέφαλος κι ας λένε οι περισσότεροι πως η καρδιά κάνει κουμάντο στο "είναι" μας. Χρόνια ολάκερα ακούω πως στη μάχη αυτών των δύο πάντα η καρδιά κόβει το νήμα πρώτη και φοράει το χρυσό μετάλλιο.
     Εγώ πάλι έχω μάθει πως το συγκεκριμένο παιχνίδι παίζεται. Δεν είναι δεδομένος ο νικητής. Δύο αντίπαλοι και οι δύο ισχυροί. Το αποτέλεσμα πάντα κρίνεται από τον "αντίπαλο". Ποτέ από σένα. Τα "καλά" του στέκονται δίπλα στην καρδιά. Τα "άσχημά" του δίπλα στο μυαλό. Νικητής εκείνος που έχει τα ισχυρότερα όπλα.
     Κι αν τα "άσχημά" του είναι... δυνατότερα η καρδιά τα παρατάει. Γιατί στην τελική δεν της αξίζει τόση ασχήμια. Τί να την κάνει την αδιαφορία η καρδιά; Τί να τον κάνει τον εγωισμό; Πώς να συνεχίσει να χτυπά με θλίψη και παράπονα;
     Δεν ξέρει τί να τα κάνει αυτά η καρδιά. Δεν ξέρει να τα χειριστεί. Δεν της αρέσουν. Η καρδιά δουλεύει με τη ζεστασιά, το "νοιάξιμο", την ανατριχίλα του χαδιού, το γέλιο δίχως λόγο.
     Όλα τα άλλα είναι του μυαλού όπλα. Εκείνο τα αναγνωρίζει και τα χειρίζεται. Και πολλές φορές, καλά κάνει. Χρειάζεται. Για να μπαίνουν τα πράγματα στη θέση τους. Για να γίνονται ξεκαθαρίσματα και να ηρεμεί η ψυχή.
     Κι ύστερα από καιρό μπορεί ν' αναρωτιέσαι τί θα γινόταν αν άφηνα την καρδιά να νικήσει; Αλλά η απάντηση του μυαλού είναι τόσο αποστομωτική που δε σ' αφήνει περιθώρια για αντίλογο. "Θα πονούσες για μεγαλύτερο διάστημα".
     Και ξέρεις πως λέει αλήθεια. Και μπορεί ακόμα η καρδιά να μην έχει παραδώσει τα όπλα και να το παλεύει, μέχρι όμως να γίνει το "κρακ". Κι αυτό το "κρακ" δεν το κάνει η καρδιά - εκείνη είναι ήδη κομμάτια - το μυαλό το κάνει.
     Είναι η στιγμή που μπορεί κάτι επουσιώδες να ξεχειλίσει το ποτήρι και να μείνει ο άλλος ν' απορεί. Εσύ, όμως, ξέρεις όλα τα προηγούμενα που ήταν σοβαρά, που γέμισαν το ποτήρι.
     Και τότε λες "για μια στιγμή. Μαζέψου. Δεν μ' έχω για σπατάλη, για ξόδεμα. Ό,τι έδωσα, το έδωσα γιατί το ήθελα κι όχι απαραίτητα γιατί το άξιζες".
     Τότε αρχίζει κι η καρδιά να γιατρεύει τις πληγές της. Τότε παίρνει την απόφαση ένα βράδυ του Αυγούστου να κλείσει διαπαντός την πόρτα που μέχρι τώρα είχες ορθάνοιχτη για κάποιους. Και λέει "τώρα θα με δεις σαν σε καθρέφτη. Να δούμε θα αντέξεις τον χαρακτήρα σου από μένα; Θα μπορέσεις να δεχτείς την ασχήμια σου αν τη δεις πάνω μου;".
     Και η απάντηση είναι σίγουρα "όχι". Γιατί κανείς δεν αντέχει τα ελαττώματά του στους άλλους. Τα αναγνωρίζει ναι, αλλά δεν τα αντέχει.
     Γι' αυτό πρόσεχε. Μη το προκαλείς αυτό το "κρακ". Δε θα σου αρέσει καθόλου ο εαυτός σου...

Άρχισε η εξεταστική...

γράφει η Νάνσυ Νάσκου

    Θυμάστε την εξεταστική στο πανεπιστήμιο; Το "ταμείο" όπως έλεγε κι ένας καθηγητής μου. Διαβάζεις (ή όχι) όλη τη χρονιά και στο τέλος κάνεις ταμείο. Τί θυμάσαι, τί συγκράτησες, τί σου έμεινε, τί θα σου χρειαστεί για το μέλλον και τί σου είναι εντελώς άχρηστο.
    Αυτό, το ίδιο... σύστημα, είναι καλό να το εφαρμόζουμε κατά περιόδους και με τους ανθρώπους που πέρασαν από τη ζωή μας. Για να δούμε ποιοι... πέρασαν στην επόμενη χρονιά, ποιοι έμειναν μεταξεταστέοι και ποιοι κόβονται οριστικά.
    Είναι εκείνες οι περίοδοι που η πάλη ανάμεσα στο "πρέπει" και το "θέλω" είναι τόσο έντονη που δεν παλεύεται. Και λες "Ώπα. Κατεβάζω διακόπτες, σταματάω τις μηχανές, ξεκινάω την εξεταστική και το πάω απ' την αρχή".
    Και δεν είναι εγωιστικό. Δεν είναι ότι το "εγώ" σου έχει ψηλώσει και θες να κοιτάξεις την πάρτη σου. Το εντελώς αντίθετο. Ακριβώς επειδή για μεγάλο χρονικό διάστημα έβαλες στην άκρη το "εγώ" σου και προσπαθούσες να ακούσεις, να στηρίξεις, να σταθείς, να βοηθήσεις κάποιον άλλον, ήρθε το μέσα σου και σε ρωτάει πεισματικά: "Μήπως έχεις ξεχάσει ότι υπάρχω κι εγώ; Μήπως έχεις ξεχάσει ότι ο μόνος άνθρωπος που πραγματικά είναι δίπλα σου είναι ο ίδιος σου ο εαυτός;".
    Και τότε αρχίζει να ζητάει ό,τι δικαιωματικά του ανήκει. Την ίδια κατανόηση που έδειξες σε λάθη τρίτων. Την ίδια βοήθεια που πρόσφερες σε γνωστούς και φίλους. Την ίδια αγάπη που χάρισες ακόμα και σε όσους δεν την άξιζαν.
    Κι όταν αρχίσει να ζητάει δεν κάνει σκόντο, όπως έκανες εσύ για τον εαυτό σου. Τα θέλει όλα. Ή καλύτερα, όσα του αξίζουν.
    Μετράς, λοιπόν. Μετράς συμπεριφορές, κουβέντες, βλέμματα, χαμόγελα, όσα εννοούνται πίσω απ' όσα έχουν ειπωθεί. Κάνεις ταμείο, μηδενίζεις και το πας απ' την αρχή.
    Και μαζί με την απόφαση έρχεται η ανακούφιση, γιατί τώρα δεν το προσπαθείς εσύ. Έχεις ήδη προσπαθήσει περισσότερο απ' ό,τι έπρεπε. Περιμένεις και καταγράφεις.
    Καταγράφεις επαφές, επικοινωνίες, συναντήσεις, αναμονές, κουβέντες, ελπίδες και τη θέση που έχεις στο κάδρο του μέλλοντος του καθενός ξεχωριστά. Δεν κάνεις τίποτα άλλο. Δεν προσπαθείς τίποτα άλλο. Είσαι εκεί και περιμένεις να δεις ποιος θα σε ψάξει, ποιος θα σε βρει πάσει θυσία και κυρίως ποιος θα καταλάβει ότι κάνεις ταμείο.
    Γιατί αυτούς θέλεις πραγματικά να κρατήσεις στη ζωή σου. Όσους θα καταλάβουν τη φάση που βρίσκεσαι και θα είναι εκεί είτε βγεις κερδισμένος, είτε έχεις χασούρα.
    Αφού έτσι θα έχουν αποδείξει πως το αποτέλεσμα δεν έχει σημασία για εκείνους. Εσύ είσαι που μετράς. Αυτό είναι που τους νοιάζει.
    Άρχισε η εξεταστική, λοιπόν και... καλά αποτελέσματα. 

Καιρός για ξεσκαρτάρισμα...

γράφει η Νάνσυ Νάσκου

    Κάθε χρόνο τέτοια εποχή ανοίγουμε τα πατάρια, τις ντουλάπες, τις βαλίτσες, τα κουτιά αποθήκευσης και βγάζουμε τα καλοκαιρινά ρούχα και φυσικά κάνουμε και το απαιτούμενο ξεσκαρτάρισμα.
    Ποια μας κάνουν ακόμα, ποια... στένεψαν και θα τα δώσουμε, ποια δεν είναι πια στη μόδα και δεν τα θέλουμε. Βουνά τα ρούχα επάνω στα κρεβάτια μέχρι να βρουν ξανά τη θέση τους στην φρεσκοκαθαρισμένη και μοσχοβολιστή ντουλάπα μας.
    Κάθε βουνό από ρούχα είναι και μια κατηγορία. Τα στενά, τα φαρδιά, τα παλιά, τα καινούργια, τα ωραία, εκείνα που δεν μας αρέσουν και τόσο, εκείνα που θα χαρίσουμε, εκείνα που θα πετάξουμε. Όπως ακριβώς κάνουμε και με τους ανθρώπους. Ή τουλάχιστον όπως θα έπρεπε να κάνουμε.
    Γιατί ξέρετε με τα ρούχα μας είναι πολύ ευκολότερο το ξεσκαρτάρισμα απ' ό,τι με τους ανθρώπους. Και σ' αυτή την περίπτωση μπορούμε να ξεχωρίσουμε ποιοι μας κάνουν, ποιοι δεν μας κάνουν, ποιοι μας στάθηκαν, ποιοι εξαφανίστηκαν όταν τους χρειαζόμασταν δίπλα μας, ποιοι ήταν εκεί για μας, ποιοι ήταν εκεί για τον εαυτό τους, ποιοι ήρθαν και πέρασαν και ποιοι ήρθαν για να μείνουν.
    Όμως, η ανθρώπινη φύση είναι περίεργο... τρένο. Αρνείται να ξεκόψει παρότι ξέρει την αλήθεια. Όχι τόσο γιατί είμαστε κατά βάση καλοί άνθρωποι και θέλουμε να δώσουμε ευκαιρίες, αλλά κυρίως γιατί δεν μπορούμε και πολύ εύκολα να παραδεχτούμε - στον ίδιο μας τον εαυτό - ότι η αρχική μας εκτίμηση για κάποιους ανθρώπους ήταν λάθος. Αυτό πονάει. Όχι η αχαριστία ή η εγωιστική στάση των άλλων.
    Πόσο πιο εύκολη θα ήταν όμως η ζωή μας και πόσο πιο ισορροπημένη η συναισθηματική και ψυχολογική μας κατάσταση αν το κάναμε με την ίδια ευκολία που το κάνουμε και με τα καλοκαιρινά ρούχα μας!
    Το κακό, όμως, γι' αυτή μας την ταλαιπωρία ξεκινάει από το γεγονός ότι χάσαμε κάπου στο πέρασμα των χρόνων το παιδί που ήμασταν. Μόνο τα παιδιά έχουν εκείνη την απλότητα στη σκέψη τους, που κάνει τα αυτονόητα... αυτονόητα και τα απλά... απλά. Χωρίς πολύπλοκες ή δεύτερες σκέψεις, χωρίς να παραμονεύει κάπου στη γωνία του μυαλού το συμφέρον, χωρίς να αναγνωρίζει αυτό που θα μπορούσες να κερδίσεις απ' τον άλλον αν ανεχόσουν την απαράδεκτη συμπεριφορά του.
    Για τα παιδιά τα πράγματα είναι απλά. Όταν περνάνε καλά με κάποιον χαίρονται χωρίς να νοιάζονται ποιος είναι, τί δουλειά κάνει, από ποια οικογένεια προέρχεται ή από ποια οικονομική κατάσταση.
    Όταν κάποιος είναι "κακός", απλά είναι κακός και δεν τον θέλουν στην παρέα τους. Και μεταξύ μας συνήθως έχουν δίκιο. Κι έτσι, τα παιδιά όταν αγαπάνε, αγαπάνε πραγματικά. Ολοκληρωτικά, χωρίς όρους, χωρίς συμφέρον, χωρίς συγκεκριμένο λόγο εκτός από τον προφανή. Κι αυτό φίλοι μου θέλει κότσια. Το να αγαπάς δηλαδή απλά, κατανοητά, αληθινά.
    Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, το ξεσκαρτάρισμα μέσα μας, στα συναισθήματά μας κι όταν τα καταφέρουμε ο κάθε... κατεργάρης θα πάει στον πάγκο του. 

Η θεωρία των ταξί...

 

γράφει η Νάνσυ Νάσκου

  Ο καθένας μας κατά καιρούς βγάζει τις δικές του θεωρίες περί έρωτος, ανάλογα με τα όσα ο ίδιος έχει ζήσει. Έτσι κι εγώ... επινόησα την θεωρία των ταξί. Θα μου πείτε τί σχέση μπορεί να έχουν τα ταξί με τον έρωτα. Κι όμως! Στα δικά μου μάτια - και κυρίως εκείνα της ψυχής - είναι το ίδιο αναγνωρίσιμα.
    Όσο εύκολα αναγνωρίζεις ένα ταξί στο δρόμο, άλλο τόσο εύκολα αναγνωρίζεις και τον έρωτα. Για να μη σας πω ότι εκείνον τον αναγνωρίζεις ακόμα και ανάμεσα σε χιλιάδες κίτρινα αυτοκίνητα. Με την ίδια ευκολία που θα αναγνωρίζαμε ένα ταξί ανάμεσα σε άλλα κίτρινα αυτοκίνητα, το ίδιο εύκολα αναγνωρίζουν τα μάτια της ψυχής μας τον μεγάλο έρωτα.
    Δεν χρειάζεται να το ψάξεις και πολύ. Το ξέρεις από την πρώτη ματιά, από το πρώτο λοξό χαμόγελο, από το πρώτο κατέβασμα του βλέμματος όταν εκείνο συναντηθεί αναπάντεχα με το δικό του.
    Και μετά είναι το σώμα σου που χτυπάει συναγερμό. Ανεβαίνουν οι παλμοί όταν τον δεις στο βάθος να πλησιάζει. Ιδρώνουν τα χέρια που ξαφνικά κάνουν ανεξέλεγκτες κινήσεις χωρίς νόημα. Διαστέλλεται η κόρη των ματιών για να είναι σίγουρη ότι θα φυλακίσει την εικόνα του και μαζί κάθε λεπτομέρεια, κάθε σπασμό του προσώπου του. Ενεργοποιείται η όσφρηση για να απομνημονεύσει την μυρωδιά του.
    Κι ύστερα ακολουθεί εκείνο το άβολο διάστημα που ενώ είσαι ευτυχισμένος μόνο και μόνο που στάθηκες τυχερός να το ζήσεις, ωστόσο βιάζεσαι να φτάσεις στο σημείο μηδέν. Ή μάλλον στο ένα.
    Τότε που θα ειπωθεί το πρώτο υπονοούμενο. Εκείνη η πρώτη λέξη που έχει ξεκάθαρο στόχο κι όμως ο ενθουσιασμός κι η επιθυμία για το δεύτερο βήμα σε κάνει να αμφιβάλλεις ακόμα και για όσα είναι ολοφάνερα.
    Είναι η αγωνία της έκβασης, μάλλον. Ο φόβος μήπως κάτι "στραβώσει". Μήπως κάτι δεν είναι όπως φαίνεται ή όπως θα ήθελες να είναι. Και τότε ο φόβος γιγαντώνει. Και σε οδηγεί να πιέσεις καταστάσεις για να πάρεις απαντήσεις σε ερωτήματα που σε τρώνε και που ίσως να μην έχουν καμία απολύτως βάση. Ωστόσο, δεν μπορείς να κάνεις κάτι γι' αυτό. Έτσι είναι ο έρωτας.
    Φουριόζος, σαρωτικός. Σου κλέβει σκέψη, μνήμες, στιγμές. Και ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο τον αποζητά η ανθρώπινη φύση. Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο τον αναγνωρίζει αμέσως, όπως θα αναγνώριζε... ένα ταξί στο δρόμο. 

"Μας κατέστρεψαν τα τραγούδια που ακούγαμε"

 

γράφει η Νάνσυ Νάσκου

  Πρόσφατα ανακάλυψα πως υπάρχουν κάποια τραγούδια που μ’ έχουν «πειράξει». Δεν μ’ έχουν ενοχλήσει. Μ’ έχουν πειράξει ως άνθρωπο, μ’ έχουν αλλάξει. Έδωσαν μια στα γρανάζια του μυαλού κι εκείνα άρχισαν να γυρίζουν αλλιώς. Πότε πιο αργά, πότε πιο γρήγορα και κάποιες φορές ανάποδα.

Είναι αυτό που ένας φίλος λέει «μας κατέστρεψαν τα τραγούδια που ακούγαμε». Και είναι σίγουρο πως όλοι το έχουμε πει κατά καιρούς, «αυτό το τραγούδι γράφτηκε για μένα». Όμως είναι διαφορετικό να σ’ έχει «πειράξει» ένα τραγούδι. Να ξέρεις πως με το που το ακούς για πρώτη φορά, δεν περιγράφει εσένα, αλλά περιγράφει αυτό που πρέπει ή καλύτερα αυτό που θέλεις να γίνεις. Αυτό που θέλεις να γίνεις ως φίλος, ως συνάδελφος, ως άνθρωπος γενικά. Κι είναι άλλο να περιγράφουν οι στίχοι του απλά την κατάσταση στην οποία βρίσκεσαι αυτή τη στιγμή που το ακούς.

    Παύλος Σιδηρόπουλος, Rock n’ roll στο κρεββάτι, παίζει το ραδιόφωνο κι εγώ είμαι κολλημένη σ’ ένα φανάρι στην Κηφισίας περίπου οχτώ χρόνια πριν. Κι ο πρίγκιπας τραγουδάει: «Γουστάρω όταν ακούω αχ τι παιδί είναι αυτό!» και τότε κολλάω.

Θαρρείς και τότε κατάλαβα πώς είναι ο έρωτας. Τόσο δοτικός, τόσο σίγουρος, τόσο απόλυτος. Να γουστάρεις να θαυμάζουν τον άνθρωπό σου και να μην πνίγεσαι σε τιποτένια συναισθήματα ανασφάλειας και ζήλιας. Γιατί ξέρεις πως είναι εκεί για σένα και καμαρώνεις που όλοι το βλέπουν.

Τα παραδείσια πουλιά...

   

γράφει η Νάνσυ Νάσκου

Σας έχει τύχει ποτέ να γνωρίσετε κάποιον από εκείνους τους ανθρώπους που μπορεί να μην έχουν καθίσει στα έδρανα του Πανεπιστημίου, μπορεί να μην έχουν καν τελειώσει το σχολείο, όμως η σοφία να ξεχειλίζει από μέσα τους;
    Να μην έχουν διαβάσει ποτέ τους μεγάλους φιλοσόφους, να μην γνωρίζουν τους κανόνες της γραμματικής ή του συντακτικού, να μην έμαθαν ποτέ να υπολογίζουν το τετράγωνο της υποτεινούσης, ωστόσο η αγάπη τους για τους δικούς τους και η παρατηρητικότητά τους να τους έκανε κάτι σαν τον Γκάντι για την οικογένειά τους;
    Εγώ είχα την ευλογία όχι μόνο να γνωρίσω, αλλά να μεγαλώσω μ' έναν τέτοιο άνθρωπο, που μπορεί όταν μου μιλούσε για την ανθρώπινη φύση να την κοίταζα λίγο σαν εξωγήινο, όμως τώρα πια καταλαβαίνω πόσο δίκιο είχε. Συνειδητοποιώ πως κάθε της λέξη ήταν πέρα για πέρα αληθινή και κυρίως η πιο εύστοχη και καθαρή που ίσως θα μου πουν ποτέ.

Το ταξίδι της αλήθειας...

γράφει η Νάνσυ Νάσκου

    Πόσες φορές δεν έχετε μείνει έκπληκτοι απ' το πόσο λίγα ζητάει ο έρωτας για ν' ανασαίνει! Άλλες τόσες κι εγώ. Ένα βλέμμα, μια καλημέρα, το αεράκι που σου χαϊδεύει το πρόσωπο όταν περνάει δίπλα σου. 

    Πόσες φορές δεν έχετε μείνει έκπληκτοι απ' το πόσο δύσκολο είναι να το καταλάβει αυτό ο απέναντι; Εγώ πάρα πολλές. Και είναι πραγματικά εκνευριστικό να μην αντιλαμβάνεται ή να μη θέλει να παραδεχτεί τα απολύτως - για σένα - αυτονόητα. 

Η δύναμη να είσαι εκεί...

γράφει η Νάνσυ Νάσκου

    Πώς εξηγείς σε κάποιον πόσο σημαντικός είναι; Αυτή η ερώτηση με "τρώει" καιρό. Και βάζω στοίχημα πώς δεν θα απαντηθεί ποτέ. Τουλάχιστον όχι από μένα. Είναι εύκολο να βάλεις λέξεις στη σειρά για να φτιάξεις μια εικόνα. Τί κάνεις, όμως, όταν η εικόνα σου περιγράφει μια πανέμορφη - ομολογουμένως - γλάστρα στο μπαλκόνι σου, αλλά θες να περιγράψεις τον κήπο της Εδέμ;

    Είναι ευλογία να ζήσεις το απόλυτο και μαρτύριο να μην ξέρεις να το πεις. Είναι σαν να το 'χεις μισό. Και δεν σε νοιάζει να το δείξεις. Όχι. Δεν "κοκορεύεσαι" γι' αυτό. Απλά ξέρεις πως εκείνος που απλόχερα το προσφέρει αξίζει να το ακούσει. Τότε ψάχνεις. Ψάχνεις παντού. Και δεν βρίσκεις κάτι. Μόνο τη σιγουριά να βαφτίσεις "λίγα" ή "μικρά" τα πεντάγραμμα, τα χρώματα, την ομοιοκαταληξία. 

30 και κατι...Έτσι γίνεται τελικα?

30 και κατι... Ενα διαφορετικό ημερολόγιο...

Έτσι γίνεται τελικά;

    Κοίτα να δεις που έπρεπε να περάσουν καμιά τριανταριά χρόνια, αρκετές ανούσιες σχέσεις, δύο τρεις λαθεμένες, πολλές ακατάλληλες επιλογές, λίγες συγνώμες, πολλή συγχώρεση κι ακόμη περισσότερα δάκρυα για να καταλάβω πως έτσι γίνεται τελικά..

γράφει η Νάνσυ Νάσκου

    Μόλις πριν λίγες ώρες κατάλαβα πως ό,τι ψάχνεις δεν θα το βρεις όταν μελετήσεις σε κάθε του λεπτομέρεια τον χάρτη του χαμένου σου θησαυρού, αλλά μόνο αν βάλεις στον ώμο σου το σακίδιο και ξεκινήσεις για το ταξίδι αυτό. Δεν πρέπει να ξέρεις τον δρόμο. Πρέπει να έχεις διάθεση να τον περπατήσεις. Κι αν την αποκτήσεις, συνειδητοποιείς πως ακόμη κι αν δεν φτάσεις στον προορισμό για τον οποίο αρχικά είχες ξεκινήσει, τα βήματά σου θα σε οδηγήσουν στον παράδεισο!